Τεμπέλης με τα όλα του

 

Είμαστε πλασμένοι να κινούμαστε, είναι ευλογημένη από τον Θεό η κίνηση και η εργασία. Για παράδειγμα, όλα τα πλάσματα στη γη,  έμψυχα και άψυχα που φαίνονται ακίνητα, στην πραγματικότητα κι αυτά κινούνται, αφού και η γη κινείται διαρκώς. Ακόμη και η ψυχή του ανθρώπου είναι πλασμένη από τον Θεό, τον Δημιουργό να κινείται προς Εκείνον. Όταν εμείς επιλέγουμε να απομακρυνθούμε από την αγάπη Του, ουσιαστικά κινούμαστε προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Πολύ περισσότερο ζημιογόνα δε, για την ψυχή είναι η ακινησία. Δεν ενδιαφερόμαστε για τίποτα και κανέναν, δεν σεβόμαστε ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό, δεν κάνουμε την παραμικρή προσπάθεια να πλησιάσουμε τον Θεό. Πώς γίνεται αυτό ; Με την εγωπάθειά μας, να βολέψουμε τον βασιλιά εαυτούλη μας και οι άλλοι γύρω μας, ας πνίγονται, σκασίλα μας. Ας σκεφτούμε όμως πόση βρωμιά και δυσωδία μαζεύεται σε μια περιοχή με λιμνάζοντα ύδατα. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε κι εμείς, λιμνάζει η ψυχή μας και πνίγεται από τις πνευματικές μας ακαθαρσίες. Συνεπώς .. μακριά από τέτοιους ανθρώπους..

253. « Μη ζητάς συμβουλή από άνθρωπο οκνηρό για οποιοδήποτε έργο ».

                                                                                                                                Σοφία Σειράχ λζ’ 10-11

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν

 

Εμείς έχουμε τη δύναμη να πούμε το ίδιο, στον Θεό ; Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε.. δεν γνωρίζουμε τις επερχόμενες δοκιμασίες. Ας ζούμε την κάθε στιγμή και για τα αυριανά έχει ο Θεός..

252. « Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν, ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσι μοι τοις συμβαίνουσι ».  

 Ιωάννης Χρυσόστομος, προς την Διάκονο Ολυμπιάδα, επιστολών 11

Απαίδευτη γλώσσα

 

Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις, αν αξίζει να απαντήσεις σε κάποια πρόκληση, άραγε ; Για πολλούς λόγους, καλό είναι να σιωπήσεις. Σε πνευματικό επίπεδο μόνον κέρδος υπάρχει, στον αιφνίδιο πειρασμό της πρόκλησης απάντησης.

251. « Απαίδευτοι ακρατείς γλώσση ». ( Οι απαιδαγώγητοι και αμόρφωτοι άνθρωποι δεν συγκρατούν τη γλώσσα τους ) .                                     

                                                                                                                                            Παροιμίες κζ’ 20α

Ο δρόμος για τη γαλήνη

 

Η γλυκύτητα και η ζεστασία της παρουσίας, της Παναγίας, στη ζωή μας είναι δύσκολο να αποτυπωθεί γραπτά, όταν βιωθεί, επειδή γίνεται η ίδια, διαρκώς η γέφυρα με τον Αρχηγό της γαλήνης, τον Χριστό. Όταν όλα μαυρίζουν γύρω μας, όταν όλα φαίνονται ερμητικά κλειστά, η αγκαλιά της είναι η μόνη διαφυγή και τότε η ζωή αποκτά νόημα.

250.« Η ανθρώπινη καρδιά δεν βρίσκει γαλήνη μέχρι τη στιγμή, κατά την οποία κατορθώνει να αναπαυτεί σε Σένα, Θεέ μου ».                                                           

        Ιερός Αυγουστίνος