Δεν
τη θέλουμε την ησυχία, επειδή μας αναγκάζει να μείνουμε μόνοι μας, με τον εαυτό
μας και να αναμετρηθούμε μαζί του. Οπότε διαλέγουμε λίγη φασαρία, λίγη
απασχόληση του νου, με άλλα, ξένα προβλήματα, καταστάσεις, ανθρώπους.
Είναι
πιο βολικό, πιο εύκολο να ασχολούμαι με τον διπλανό μου, τον τρόπο ζωής του, τις
επιλογές του, είναι πιο εύκολο να τον κρίνω για τα πάντα, επειδή δεν μπαίνω στη
διαδικασία της αυτοκριτικής. Ο εγωισμός μου αναπαύεται, τι καλά..
Δεν έχω κοιτάξει ποτέ μέσα μου, δεν έχω
ασχοληθεί ποτέ με τον έσω άνθρωπο αλλά ξέρω από πρώτο χέρι να κρίνω, να επικρίνω
και να κατακρίνω τον άλλο, τι κάνει, που πηγαίνει, με ποιους συναναστρέφεται
κτλ. Δεν είναι καθόλου έτσι όμως.. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας αποκαλούν την
Ησυχία, την ενασχόληση με τον εαυτό μας, φάρμακο, διότι το εγώ μας είναι η ρίζα
του κακού σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Τελικά η μεγαλύτερη, η
δυσκολότερη και η πιο έντονη σύγκρουση είναι η σύγκρουση με τον εαυτό μας.
231.
« Ιδιαίτερα αγαπώ το εξής φάρμακο στα
παθήματά μου, το να συνομιλώ μόνος μου στην ησυχία ».
Γρηγόριος Θεολόγος, ΕΠΕ 9, 234
