Αγαπάμε το Εγώ μας και έτσι δεν μπορούμε να συν – χωρέσουμε με
κανέναν. Και φυσικά φταίνε πάντα οι άλλοι για την αφόρητη μοναξιά μας. Έχουμε
καλομάθει στο εύκολο, στο βόλεμα, στο « όλα στο πιάτο » στα πάντα.. από το
φαγητό μας, μέχρι στις πάσης φύσεως σχέσεις μας. Αρνούμαστε να αγωνιστούμε σε
κάθε επίπεδο.. ναι, αλλά έτσι δεν κερδίζεται τίποτα, γι’ αυτό και μένουμε στο
τίποτα.
Ο κόπος, όμως δίνει αξία και νόημα στα πάντα.. ακόμη και ο πόνος. Η Σταύρωση προηγείται πάντα, της Ανάστασης..
260. « Στον άνθρωπο ανήκει να αγωνίζεται και στον Χριστό να
δίνει τις δυνάμεις ».
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς ( 1894 – 1979 )
