Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

Περί ειδώλων



Είδωλα; Ναι.. εγωισμός, υπερηφάνεια, χρήμα κτλ.

16. « Είναι πιο εύκολο να πετάξεις τα είδωλα από το ναό, παρά να τα ξεριζώσεις από την καρδιά και τη φαντασία του ανθρώπου ».                                        
    
Ιερός Αυγουστίνος

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Περί Ουσίας Του





Είμαστε όντα πεπερασμένα. Συμβαίνουν γεγονότα πάνω από τις δυνάμεις μας, διότι:

15. « Ούτε τον αέρα όλον τον ανάπνευσε ποτέ κανένας, ούτε την ουσία του Θεού τη   
        χώρεσε ο νους τελείως ή την περιέλαβε ο λόγος ».  
  
 Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος 2ος,  Περί Υιού


Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Να κάνουμε την οικογένεια!




Με προσευχές και με δάκρυα έφεραν παιδί στον κόσμο. Κοριτσάκι ήταν. Και τόσο χαριτωμένο! Αννούλα τη φώναζαν. Μία την είχαν οι καλοί της γονείς, ο Γιάννης και η Κατερίνα. Και καμάρωναν και χαίρονταν για την εξέλιξή της. Ήταν μόλις τεσσάρων ( 4 ) ετών. Με αντίληψη μεγάλου ανθρώπου και κρίση μοναδική για την ηλικία της, όπως έλεγαν φίλοι παιδαγωγοί της οικογένειας.

Η μικρή Αννούλα παρατηρούσε τώρα τελευταία κάποιες στιγμές δυσαρμονίας ανάμεσα στον πατέρα και τη μητέρα της: απότομη συμπεριφορά, σκληρά λόγια, επιθετικότητα, απόλυτη σιωπή...

Όλα αυτά είχαν τον αντίκτυπό τους, στην άκακη ψυχή της. Και φανερώνονταν και στο πρόσωπό της. Η χαρά της είχε στεγνώσει. Έφευγε αμίλητη για το δωμάτιο της. Κι εκεί απομονωμένη έπαιζε με τα αρκουδάκια και τα πλούσια παιχνίδια της. Τα πράγματα όλο και δυσκόλευαν στην οικογένεια...

Απόψε όμως η Αννούλα εκδήλωσε ζωηράδα ξεχωριστή που έκρυβε και κάποια μυστική χαρά - ασφαλώς ασυναίσθητα - υπαγορευμένη όμως από το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο ξέρει να καθοδηγεί και να φωτίζει τις αγνές ψυχές σε σωτήριες λύσεις. Απόψε η Αννούλα ετοιμαζόταν να δράσει και να προσφέρει στους γονείς της, το ωραιότερο δώρο.

« Μπαμπά, μαμάαα!...» ακούστηκε η λεπτή παιδική φωνή της από τον διάδρομο. « Ελάτε...» είπε κι έτρεξε πρώτη στο σαλόνι και βυθίστηκε στο μεσαίο κάθισμα του καναπέ. Οι γονείς της ξαφνιάστηκαν. Αν και ήταν κατάκοποι από τις ατελείωτες δουλειές εκείνης της μέρας, ήρθαν από κοντά κι αυτοί στο σαλόνι.

Χτύπησε με τα χεράκια ελαφρά η Αννούλα αριστερά και δεξιά τα μαξιλάρια του καναπέ και είπε στους γονείς της με κάθε σοβαρότητα: « Εδώ, εδώ καθίστε! ». Οι γονείς υπάκουσαν στο αθώο πρόσταγμα. Είδαν μετά τα αδύνατα χεράκια της μικρής τους υψωμένα που προσπαθούσαν - και τελικά το κατάφεραν - να αγκαλιάσουν παράλληλα και τους δυο. Και τους έφερνε όλο και πιο κοντά και τους έσφιγγε με την « αδύνατη » δύναμη της αγάπης της. Ανασηκώθηκε μετά λίγο να τους φτάσει. Και τους έδωσε ένα φιλάκι, πρώτα στον πατέρα και μετά στην μητέρα. Ήταν ένα φιλάκι λεπτό και τρυφερό, από μια καρδιά που ήξερε να αγαπά και να ενώνει.

Οι γονείς κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με βουρκωμένα μάτια και με καρδιά νικημένη. Ασπάστηκαν ο ένας τον άλλο και έσκυψαν μετά και φίλησαν με στοργή το βλαστάρι τους. Η Αννούλα έδειχνε βαθιά ικανοποιημένη. Τους αγκάλιασε και δεύτερη φορά σφιχτά και τους ξαναφίλησε! Ήταν το ωραιότερο δώρο που είχε προσφέρει στους γονείς της.

Τί υπέροχο σύμπλεγμα! Τί δυνατή έμπνευση! Έτσι συνέλαβε η μικρή Αννούλα το ιδανικό της οικογένειας. Σαν ένα σύμπλεγμα δυνατής αδιατάρακτης αγάπης. Το θαύμα στην οικογένεια είχε αρχίσει! Ξανά ενωμένοι και γεμάτοι από αγάπη ξεκινούσαν και πάλι μαζί, για μια πιο δυνατή, εν Χριστώ, οικογενειακή πορεία, οι δύο πιστοί γονείς, ο Γιάννης και η Κατερίνα.




Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

Το παράπονό μου..




14. Παραπονιέσαι; Για δες..

« Το παράπονο έχει σχέση με την αχαριστία. Μπορεί μάλιστα κάποιος, ενώ τον φροντίζουν     για το καλό του, να νιώθει αδικημένος και να παραπονιέται ». 

                             Αγ. Παΐσιου, Λόγοι, Γ’ σ. 72        


Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Σκοτεινιάζει ψυχή μου




Ο Άγιο Εφραίμ ο Σύρος μας εξηγεί σύντομα και περιεκτικά τη σχέση της αργίας, ( ως πνευματικής κατάστασης ) με την πολυλογία:

13. « Να θεωρείς την αργία ως αρχή του σκοτισμού της ψυχής, ενώ τις συνομιλίες να θεωρείς σκοτισμό πάνω στον σκοτισμό ».                                             

            Άγ. Εφραίμ ο Σύρος



Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Τα τρία δέντρα: μια φαινομενικά απλοϊκή ιστορία



Όσες φορές και να διαβάσεις αυτήν την ιστορία, πάντα κάτι σου μένει..

Ήταν μια φορά σ’ ένα δάσος τρία δέντρα. Το καθένα απ’ αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό, μιαν προοπτική. Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμή ένα πολύτιμο μπαούλο, ξυλόγλυπτο, όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός. Αυτό ήταν το όραμά του και η προοπτική του.

Το δεύτερο δέντρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός καλού ναυπηγού, ένα μεγάλο καράβι, γερό σκαρί, όμορφο, μεγαλόπρεπο, που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα και θα έκανε ταξίδια υψηλών προσώπων.

Το τρίτο δέντρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να είχε γίνει το πιο ψηλό και το πιο δυνατό δέντρο του δάσους, έτσι ώστε οι άνθρωποι που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον Ουρανό και τον Θεό.

Όμως πέρασαν τα χρόνια..και τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως αλλιώς. Πήγαν υλοτόμοι και έκοψαν το πρώτο δέντρο και ενώ σχεδίαζε και ποθούσε να γίνει όμορφο, ξυλόγλυπτο μπαούλο για θησαυρούς, ο ξυλουργός το έκαμε δοχείο για την τροφή των ζώων, παχνί για τα άχυρα των ζώων.

Το δεύτερο δέντρο, που ήθελε να γίνει ωραίο καράβι για να μεταφέρει βασιλιάδες, έγινε ένα μικρό ψαροκάικο, που το ‘χαν φτωχοί ψαράδες να ψαρεύουν.

Το τρίτο δέντρο, που ήθελε να μείνει το ψηλότερο του δάσους, το έκοψε κάποιος ξυλοκόπος και το έβαλε στην αποθήκη του.

Περνούσαν χρόνια...και τα δέντρα, απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων ξέχασαν ακόμη και τα όνειρά τους.

Όμως κάποια μέρα ένας άνδρας και μια γυναίκα ήλθαν στον στάβλο, που ήταν εκείνο το ξύλινο παχνί με τα άχυρα και εκεί η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το τοποθέτησαν στο παχνί που είχε φτιαχτεί από το πρώτο δέντρο. Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία και απόθεσαν σ’ εκείνο το ξύλινο παχνί όχι απλώς διαμάντια και χρυσάφια, αλλά τον ίδιο τον Θεό, που είχε γίνει άνθρωπος για μας. Έτσι αξιώθηκε αυτό το παχνί, η φάτνη, να δεχτεί μέσα της το θησαυρό των θησαυρών, τον ίδιο τον Θεό.

Στο μικρό ψαροκάικο ( το δεύτερο δέντρο ), μετά από χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες κι ένας από αυτούς, κουρασμένος, ξάπλωσε να κοιμηθεί. Είχαν ανοιχθεί σε μια θάλασσα και ξέσπασε μεγάλη τρικυμία και το ψαροκάικο δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει. Οι άλλοι τότε ξύπνησαν εκείνον που κοιμόταν. Κι εκείνος τότε σηκώθηκε. Και διέταξε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα : « Σιώπα, πεφίμωσο ». Και η θάλασσα ειρήνευσε αμέσως. Ήταν ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του στη λίμνη Γεννησαρέτ. Έτσι και το δεύτερο δέντρο, που είχε φιλοδοξήσει να γίνει μεγάλο πλοίο, που θα μετέφερε υψηλά πρόσωπα και βασιλιάδες, αξιώθηκε να μεταφέρει τον Βασιλέα των βασιλέων, τον ίδιο τον Χριστό με τους μαθητές Του.

Και το τρίτο δέντρο, που ήταν στην αποθήκη του ξυλουργού, μια μέρα το πήραν και έκαναν ένα σταυρό και σ’ αυτόν το σταυρό σταύρωσαν τον Χριστό. Έτσι το δέντρο αυτό έγινε πιο ψηλό απ’ ό, τι είχε επιθυμήσει. Έφτασε στον Ουρανό και στον Θεό! Έγινε, όπως λέμε σ’ ένα τροπάριο, ουρανού Ισοστάσιο.

Τελικά, το κάθε ένα από τα δέντρα της ιστορίας μας απόκτησε όχι μόνο αυτό που ήθελε και ποθούσε αλλά ασυγκρίτως περισσότερα όχι όμως με τον τρόπο που φαντάζονταν και σχεδίαζε.

Η ιστορία αυτή μας λέει ότι δε γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι εκείνο που μας ετοιμάζει ο Θεός είναι πάντα προτιμότερο και ωφελιμότερο για μας.

Εμείς πρέπει να κάνουμε όνειρα. Για το καλό. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε και ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως εμείς θα θέλαμε. Και ότι ο Θεός οικονομεί και γίνονται καλύτερα από ό, τι εμείς φανταζόμαστε..

Ας έχουμε ΠΙΣΤΗ και ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στον Θεό..


Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Όποιος πολλά ομιλεί, πολλά σφάλλει..




Μιαν λαϊκή παροιμία λέγει: « Όποιος πολλά ομιλεί, πολλά σφάλλει ».. Έτσι κι Μ. Αθανάσιος μας επισημαίνει:

12.  « Όπως ακριβώς, όταν ένα μαχαίρι είναι ακονισμένο, σκοτώνει με πολλή ευκολία, έτσι και η γλώσσα, όταν είναι διεφθαρμένη, σκοτώνει με τις διάφορες κατακρίσεις και κατηγορίες ».