Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ..


« Η ώρα που περνάς τώρα, ο άνθρωπος που συναντάς τώρα κι εδώ, το έργο με το οποίο είσαι απασχολημένος αυτή εδώ τη στιγμή, αυτά είναι πάντοτε τα πιο σημαντικά σ’ ολόκληρη τη ζωή σου.. » .

Αυτά τα λόγια ανήκουν στον μεγάλο Ρώσο θεολόγο, Paul Evdokimov ( 1901 - 1970 ), σχετικά με την συνεχή πνευματική επαγρύπνηση, στην οποία καλείται να βρίσκεται ο καθένας από μας. Ναι..επαγρύπνηση διαρκώς..αυτό απαιτείται..είναι δύσκολο, υπάρχουν συνεχείς πτώσεις πνευματικές, μα αυτήν ακριβώς την προσπάθεια θέλει να δει ο Θεός, εκ μέρους μας και τότε μυστικά και πλουσιοπάροχα μας χορηγεί τη Χάρη Του, χωρίς την οποία δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα.

Σε αυτήν την προσπάθειά μας ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος, το πάθος της υπερηφάνειας, που φωλιάζει στην ψυχή μας και δεν το έχουμε καταλάβει καν, θεωρούμε πως όλοι οι άλλοι, γύρω μας είναι άρρωστοι πνευματικά, εκτός από μας. Πώς εκδηλώνεται το συγκεκριμένο πάθος; Μέσω του σώματός μας, των κινήσεών μας. Πιο συγκεκριμένα, στο βιβλίο Ο Αββάς Κασσιανός, συνομιλίες με τους Πατέρες της Ερήμου, αναφέρονται τα εξής:  «...όταν κάποιος διακατέχεται από την υπερηφάνεια υψώνει τη φωνή του ή κρατά πικρόχολη σιωπή. Αυτή εξωθεί τον άνθρωπο να γελά δυνατά και ασυγκράτητα, κάνει τις θλίψεις μας βαριές και παράλογες, τις απαντήσεις μας απότομες, τις συζητήσεις μας επιπόλαιες, το λόγο μας κούφιο και χωρίς σοβαρότητα.

Αυτή μας καθιστά ανυπόμονους, ανελεήμονες, έτοιμους να προσβάλλουμε τους άλλους, ολιγόψυχους προς αυτούς που υπομένουμε, διστακτικούς στην υπακοή – εκτός αν πρόκειται για κάτι που είναι σύμφωνο με τις επιθυμίες μας – άκαμπτους στις συμβουλές των άλλων, αδύναμους όταν πρέπει να νεκρώσουμε τα δικά μας θελήματα, ανυποχώρητους στα θελήματα των άλλων, επίμονους στην επιβολή του θελήματός μας και αρνητικούς στο να αποδεχτούμε τις απόψεις των άλλων. Έτσι καταλήγουμε να μην μπορούμε πλέον να δεχτούμε σωτήριες συμβουλές και έχουμε πάντα περισσότερη εμπιστοσύνη στη δική μας κρίση, παρά στη διάκριση των Γερόντων μας ». [...]

Σε όλα τα παραπάνω σίγουρα συναντήσαμε τον εαυτό μας. Πώς μπορώ όμως να αντιμετωπίσω την υπερηφάνεια; Υπάρχει λύση: « Ο φόβος Θεού και η ταπείνωση ». Όταν γνωρίζω πως ο Θεός γνωρίζει τα πάντα για μένα και τα πιο κρυφά σημεία της καρδιάς μου, όταν γνωρίζει πως θα κάνω το λάθος πριν το κάνω..τότε δεν θα το κάνω. Ο φόβος Θεού, όταν έλθει στο μυαλό μου είναι ικανός να σταματήσει κάθε λογισμό ανταπόκρισης στο κακό. Αυτό που πάω να κάνω..αρέσει στο Θεό;; Η απάντηση έρχεται μυστικά, μέσα μας και την αναγνωρίζουμε αμέσως και αντιλαμβανόμαστε τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι.. Άλλωστε ο Θεός λέει, μέσω του Προφήτη Ησαΐα: « Σε ποιον άλλο θα ρίξω το σπλαχνικό βλέμμα μου, παρά σ’ εκείνον που είναι ταπεινός και ήσυχος και τρέμει τους λόγους μου; ». ( Ησ. 66,2 ).



Αποσπάσματα από το βιβλίο Ο Αββάς Κασσιανός, Συνομιλίες με τους Πατέρες της ερήμου, τ. β΄, εκδ. «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ», Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα



Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ « ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ ».

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ

Κατά το έτος 980 επί της βασιλείας Βασιλείου και Κωνσταντίνου, των Πορφυρογέννητων, έγινε στο Άγιον Όρος το ακόλουθο θαύμα:

Στην Σκήτη ( που βρίσκεται στις Καρυές, στην τοποθεσία της Ιεράς Μονής του Παντοκράτορος ) του Πρωτάτου, εκεί κοντά βρίσκεται ένα μεγάλο κοίλωμα, στο οποίο έχουν οικοδομηθεί διάφορα κελιά. Σ’ ένα απ’ αυτά, το οποίο έχει ανεγερθεί προς τιμή της Κυρίας Θεοτόκου, κατοικούσε ένας ενάρετος, ηλικιωμένος ιερομόναχος με τον υποτακτικό του.

Ο ηλικιωμένος μοναχός πήγε, όπως συνήθιζε στην αγρυπνία, την Κυριακή, η οποία τελούνταν στον Ιερό Ναό της Σκήτης του Πρωτάτου και άφησε τον υποτακτικό του στο κελί, με την εντολή να μείνει άγρυπνος και να προσεύχεται. Κατά τη διάρκεια της νύχτας κάποιος χτύπησε την πόρτα του κελιού. Ο υποτακτικός άνοιξε. Ήταν ένας μοναχός, άγνωστος στον υποτακτικό. Διανυκτέρευσε εκεί στο κελί και νωρίς το πρωί έψαλλαν και οι δύο τον όρθρο.

Όταν έφτασαν στην ένατη ωδή και άρχισαν να ψάλλουν τον αρχαίο ύμνο « Την τιμιωτέραν των χερουβείμ…», ο ξένος μοναχός άρχισε να ψάλλει άλλη ωδή: « Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των σεραφείμ την αδιαφθόρως Θεόν λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν ». Ο υποτακτικός μοναχός είπε στον άγνωστο μοναχό πως άρχιζαν τον ύμνο από το Την τιμιωτέραν, πως το « άξιον εστίν » δεν το γνώριζαν και του ζήτησε να τον γράψει σε ένα χαρτί αλλά επειδή δεν είχε χαρτί του έφερε μιαν πλάκα, πάνω στην οποία ο άγνωστος μοναχός χάραξε απαλά τον ύμνο, σα να χάραζε σε πηλό. Έδωσε εντολή στον υποτακτικό, πάντα, έτσι να ξεκινάει ο ψαλμός προς τη Θεοτόκο και μόλις είπε αυτά στον υποτακτικό, εξαφανίστηκε!

Τότε ο υποτακτικός κατάλαβε πως επρόκειτο για άγγελο Κυρίου.. Αργότερα επέστρεψε στο κελί ο γέροντας , στον οποίο διηγήθηκε τα γεγονότα. Ο γέροντας  με τη σειρά του, ανέφερε ό, τι έγινε, σε όλους τους Πατέρες, στο πρωτάτο, δείχνοντας ταυτοχρόνως και την πλάκα. Στη συνέχεια, οι Πατέρες του Αγίου Όρους πήγαν οι ίδιοι την πλάκα στον Πατριάρχη ( Νικόλαος ο Χρυσόβεργος ) και στον βασιλιά, στην Κωνσταντινούπολη. 

Από την εποχή εκείνη διεδόθη αυτός ο ύμνος σε όλη την Ορθοδοξία και η εικόνα της Παναγίας, μπροστά στην οποία ακούστηκε αυτός ο ψαλμός, μεταφέρθηκε από τους Πατέρες, από το κελί, στον ιερό Ναό του Πρωτάτου, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Το κελί πήρε την επωνυμία « Άξιον εστίν » και η τοποθεσία ονομάστηκε « Άδειν » , δηλαδή ψάλλειν.. Το θαύμα φαίνεται να έγινε στις 11 Ιουνίου, όπως αναγράφεται στο Μηναίον και θεωρείται πως ο άγγελος που εμφανίστηκε στον υποτακτικό ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.


Πηγή: www.imp.gr


Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Περί ταπεινοφροσύνης..

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ

Η αμμάς Θεοδώρα έλεγε : Ο άνθρωπος δεν σώζεται ούτε με την άσκηση, ούτε με την αγρυπνία και ούτε με χίλιους δυο άλλους κόπους, παρά μονάχα με τη γνήσια ταπεινοφροσύνη. Απόδειξη εκείνος ο αναχωρητής που είχε τη δύναμη να διώχνει από τους ανθρώπους τα δαιμόνια.

Τους ρωτούσε λοιπόν τους δαίμονες, τί είναι εκείνο που τους αναγκάζει να εγκαταλείψουν τον άνθρωπο: « Μήπως η νηστεία; ».
 Κι εκείνοι απαντούσαν: « Μα εμείς ούτε τρώμε, ούτε πίνουμε! ».
-   « Μήπως η αγρυπνία;».
 Κι εκείνοι απαντούσαν: « Μα εμείς δεν κοιμόμαστε! » . 
-   « Μήπως ο αναχωρητικός βίος; ».
 Κι εκείνοι απαντούσαν: « Εμείς πάντα κατοικούμε στις  ερημιές! ».
-  « Μα ποιο είναι τέλος πάντων εκείνο που σας διώχνει;; ».
Και απάντησαν: « Τίποτ’ άλλο δεν μας νικά, παρά μονάχα η ταπείνωση, είναι αυτή κατατροπώνει τη λεγεώνα μας..».




Από το βιβλίο του Π. Β. Πάσχου Γυναίκες της ερήμου Εκδ. Ακρίτας

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Ποτέ την Κυριακή..


Σήμερα για να επιτύχουμε μεγαλύτερη παραγωγικότητα, αλλάζουμε συχνά στους εργαζόμενους πόστο (ευελιξία) ή τόπο εργασίας (κινητικότητα). Ξεχνάμε ότι μια δουλειά δεν είναι μόνο ένα αφηρημένο καθήκον που πρέπει να επιτελεστεί, αλλά κι ένα ζωντανό περιβάλλον, φτιαγμένο από ανθρώπινες σχέσεις, κοινές ιεροτελεστίες, υποχρεώσεις και απαγορεύσεις.

Ο «καλός υπάλληλος» που θα προαχθεί είναι αυτός που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη βάρδια του για να συμμετάσχει σε επείγουσες συνεδριάσεις και τα Σαββατοκύριακά του για να ετοιμάσει τους φακέλους της επόμενης. Η οικογενειακή του ζωή επηρεάζεται αρνητικά. Οι γονείς, κυρίως ο πατέρας, όταν δουλεύουν σε υπεύθυνες θέσεις, δεν βλέπουν πια τα παιδιά τους παρά μόνο το πρωινό της Κυριακής.

Η Κυριακάτικη αργία καθιερώθηκε με το Διάταγμα των Μεδιολάνων ( 313 μ.Χ. ) από τον Μ. Κωνσταντίνο. Ήταν και είναι μία απόφαση κεφαλαιώδους σημασίας για πολλούς λόγους. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια ( δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να τη χαρακτηρίσουμε, μανιώδη.. ) να καταργηθεί η αργία της Κυριακής στη χώρα μας, στο όνομα της ανάπτυξης της οικονομίας και της ανταγωνιστικότητας του εμπορίου.

Οι λόγοι για τους οποίους δεν πρέπει να καταργηθεί η Κυριακάτικη αργία έχουν αναλυθεί διεξοδικά. Την μεγαλύτερη σημασία έχουν τα λόγια των αγίων μας και των Γερόντων και Πατέρων που επιμένουν στη διατήρησή της πρωτίστως για λόγους πνευματικούς.

Ο όσιος Σεραφείμ από το Ζέλι Λοκρίδας που ασκήτεψε στα αγιασμένα χώματα των Μοναστηριών του Ν. Βοιωτίας ήταν απόλυτος και ξεκάθαρος σε αυτό το ζήτημα. Ένα Σάββατο, οι μοναχοί έσπειραν ένα κομμάτι ενός χωραφιού, μετά την εσπερινή ακολουθία.. Ο όσιος δεν θεωρούσε ευλογημένο τον καρπό της Κυριακής και διέταξε να βάλουν φωτιά το χωράφι, όταν αυτό καρποφόρησε. Έτσι κι έγινε. Αλλά η φωτιά έκαψε μόνον το κομμάτι εκείνο που δεν είχε ευλογία και είχε καλλιεργηθεί την Κυριακή και όχι όλο το χωράφι..


Βιβλιογραφία:
« Οι εσωτερικοί εχθροί της δημοκρατίας »,  εκδ. Πατάκη
Π.Σπυρίδων Βασιλάκος – Αθ.Καραπέτσας, « Στα μονοπάτια της αγάπης του Θεού », εκδ. Αρχονταρίκι






Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Μ. Βασίλειος: «Οι δικές μας αμαρτίες άλλαξαν και τη Φύση..».



Σε μιαν ομιλία του, ο Μέγας Βασίλειος συνδέει την δική μας νοσηρή πνευματική κατάσταση με τις απότομες κλιματικές αλλαγές, οι οποίες, με τη σειρά τους, επηρεάζουν την ζωή μας.

«Δείτε λοιπόν, πώς οι δικές μας αμαρτίες άλλαξαν και τη Φύση, ακόμη και το κλίμα έγινε εχθρικό. Ο Χειμώνας δεν είναι υγρός και ξηρός, αλλά γεμάτος παγωνιά και χωρίς χιόνια και βροχές. Η Άνοιξη έχει ζέστη, όχι όμως τις απαιτούμενες βροχές. Η ζέστη και το κρύο ξεπέρασαν τα φυσιολογικά όρια και βλάπτουν θανάσιμα τους ανθρώπους. Ποια είναι λοιπόν, η αιτία αυτής της αταξίας και της αναστάτωσης; Από πού προέρχονται τα καινοφανή αυτά φαινόμενα; Ως μυαλωμένοι άνθρωποι, ας ερευνήσουμε..

Μήπως ο κυβερνήτης του κόσμου δεν υπάρχει; Μήπως ο αριστοτέχνης Θεός λησμόνησε την Πρόνοιά Του; Σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Αντίθετα, είναι ολοφάνερες οι αιτίες τους. Αν και κερδίζουμε, δεν δίνουμε τίποτα σε κανέναν. Αν και επαινούμε τις ευεργεσίες, τις στερούμε από αυτούς που τις χρειάζονται. Αν και ελευθερωθήκαμε, είμαστε άσπλαχνοι απέναντι στους δούλους. 

Όταν πεινάμε, τρώμε αλλά περιφρονούμε τον φτωχό. Αν και ο Θεός είναι πλούσιος χορηγός, είμαστε σφιχτοχέρηδες και αδιάφοροι στις ανάγκες των φτωχών..Οι αποθήκες μας είναι γεμάτες από αγαθά, αλλά δεν ελεούμε αυτόν που στενάζει από τη δυστυχία. Γι’ αυτό και η δίκαιη κρίση μας απειλεί.. Γι’ αυτό και ο δίκαιος Θεός δεν ανοίγει το χέρι Του..Εμείς αποκλείσαμε την αγάπη προς τον διπλανό μας ως αδελφό μας. Γι’ αυτό και τα χωράφια μας είναι ξερά, γιατί πάγωσε η αγάπη ανάμεσά μας.. ».


Ομιλία εν λιμώ και αυχμώ. Β.Ε.Π.Ε.Σ. τόμος 54

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Μάρτυρες της εποχής μας: Ευγένιος Ροντιόνωφ, ( 1977-1996 )


Ο Ευγένιος Ροντιόνωφ μαρτύρησε στις 23 Μαΐου 1996. Υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία και συμμετείχε στον πόλεμο της Τσετσενίας. Τον συνέλαβαν τσετσένοι αντάρτες, τον βασάνισαν και του ζήτησαν να γίνει μουσουλμάνος. Αρνήθηκε..και τότε τον έσφαξαν και τον αποκεφάλισαν..την ημέρα των γενεθλίων του..

Ο Ευγένιος φορούσε έναν μικρό Σταυρό, δώρο της γιαγιάς του..Όταν η μητέρα του έμαθε πως ήταν αιχμάλωτος ( Φεβρουάριος '96 ) άρχισε να τον αναζητεί..και μετά από εννέα μήνες έμαθε για τον θάνατό του. Υποθήκευσε το σπίτι στη Μόσχα για να εξασφαλίσει χρήματα, τα οποία ζητούσαν οι αντάρτες.

Ήρθε σε επαφή με ισλαμιστές αυτονομιστές, απειλήθηκε η ζωή της αλλά τελικά μίλησε με τον δήμιο του γιου της, Ruslan Khaikhoroyev.  Της είπε πως ο Ευγένιος προσπάθησε να το σκάσει και πως αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος. Η τραγική μάνα δεν μπορούσε να πιστέψει πως το παιδί της δεν ζει..

Τότε κλήθηκε να τον αναγνωρίσει, σε έναν ομαδικό τάφο, μαζί με άλλους τρεις συστρατιώτες του. Και είδε τις μπότες του, αλλά δεν ήθελε να πιστέψει πως ήταν ο γιός της.. όμως αναγνώρισε τον μικρό Σταυρό στο ακέφαλο σώμα του...εκεί δεν άντεξε....Και τότε ο δήμιος του, της αποκάλυψε πως ο γιός της σφάχτηκε, επειδή ο Ευγένιος αρνήθηκε να βγάλει από πάνω του τον Σταυρό και να απαρνηθεί την πίστη του στον Χριστό.

Η μητέρα του κατέβαλε ένα χρηματικό ποσό για να της επιτρέψουν να πάρει το παιδί της και να το κηδέψει στη Μόσχα. Σήμερα υπάρχει μια εκκλησία στο όνομά του και πολλές εικόνες του μυροβλύζουν. Δεν έχει αγιοκαταχτεί ακόμη..αλλά αυτό δεν θα αργήσει να γίνει.