Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ψάχνεις την αγάπη, ε;



Όλοι οι άνθρωποι ζητούν ο ένας από τον άλλο Αγάπη, παρ’ όλο που ξέρουν ότι μάταια ζητούν, γιατί « ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος ».  Όμως, παρ’ όλο που το ξέρουν αυτό, ποτέ δεν παύουν να την αναζητούν, ακόμα κι εκείνοι, οι οποίοι με τη σκληράδα και την ψυχρότητα της ψυχής τους δηλώνουν πως απόκαμαν να περιμένουν.

Όλοι ξέρουμε τί περιπλοκές και τί απογοητεύσεις γεννάει η απαίτηση να μας δώσουν οι άλλοι αγάπη. Αρκεί προς το παρόν να μην ξεχνάμε ότι η Αγάπη, η μυστηριώδης αυτή ενέργεια, όταν από ένα θαύμα κυκλοφορεί μέσα μας και διαχέεται γύρω μας, ή όταν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο μας τροφοδοτεί μ’ αυτήν, αισθανόμαστε μιαν απέραντη ευφορία να μας κατακλύζει. Ο κόσμος τότε είναι γλυκός και φιλικός γύρω μας.

Σε κάθε περίπτωση αισθανόμαστε πώς η αγάπη του άλλου μας τρέφει και μας ζωογονεί. Αφού λοιπόν η Αγάπη είναι τόσο πολύτιμη για την ανάπτυξη και την υγεία μας, δεν είναι απρονοησία κι ελαφρότητα να τη γυρεύουμε αποκλειστικά από τους άλλους; Αν, αντί να τη γυρεύουμε παρακλητικά ή εκβιαστικά από τους άλλους, κάνουμε μια στροφή και προσπαθήσουμε εμείς να αγαπάμε; Αν, αντί να εξαρτιόμαστε από τις λίγες ρανίδες που θα μας δώσουν οι άλλοι, ανοίξουμε μέσα μας την πηγή της Αγάπης, αυτό δεν είναι προτιμότερο; Κι αν εμείς αρχίσουμε να αγαπάμε, μήπως και οι άλλοι δεν θα μας αγαπήσουν πολύ περισσότερο απ’ ότι πριν;

 Σ’ αυτή τη θέση έχουν βρεθεί πολλοί αναχωρητές, οι οποίοι μέσα στη μοναξιά τους και σε απόλυτη ακτημοσύνη ένοιωθαν μέσα τους τη μεγαλύτερη χαρά κι ευτυχία να τους πλημμυρίζει. Αυτό συνέβαινε γιατί, με την άσκηση και την ένωσή τους με το Θεό, μπόρεσαν σκάβοντας μέσα τους να βρουν πλούσια κι άφθονη φλέβα ζωογόνου νερού αγάπης.

Πώς ένας άνθρωπος μπορεί να το πετύχει αυτό; Μόνο η μελέτη του εαυτού δεν δίνει αφ’  εαυτής λύση στο πρόβλημα.  Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει πολλά για τους εαυτούς τους αλλά ελάχιστα πράγματα μπόρεσαν να αλλάξουν. Η αλλαγή του ανθρώπου δεν σχετίζεται τόσο με τη γνώση, όσο με τις ενέργειες που κυκλοφορούν μέσα του. Γιατί η Αγάπη δεν είναι τρόπος συμπεριφοράς , δεν είναι μίμηση ενός τρόπου, δεν είναι επίπλαστη ευπρέπεια αλλά μια ζωντανή, ήρεμη και ηδονική ενέργεια που τη νιώθεις να κυλάει μέσα σου και είναι τόσο πραγματική όσο και το αίμα. Υπάρχει ευγένεια και πραότητα, η οποία δεν έχει ίχνος αγάπης και υπάρχει αυστηρότητα, η οποία έχει άφθονη αγάπη.

Όταν κανείς βιώνει την αγάπη, όταν κυλά μέσα του αυτό το θερμό και γλυκό ρεύμα ζωής, τότε είναι πολύ πιο εύκολη η εξουδετέρωση παλιών πόνων και η θεραπεία παλιών πληγών. Κανένας άνθρωπος με κοσμική δύναμη και σοφία δεν έχει απαντήσει στο πώς θα ικανοποιηθεί η ζωτικότερη ανθρώπινη ανάγκη. Έτσι, στο σημείο αυτό θα φτάναμε σε αδιέξοδο. Όμως αδιέξοδο δεν υπάρχει γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι μέσα από τους οποίους έχουν κυλήσει ποταμοί Αγάπης. Αναφέρομαι στους χριστιανούς αγίους, οι οποίοι είναι οι μόνοι που αγάπησαν τους ανθρώπους και τα πάντα.

Ζούμε σε έναν περίεργο κόσμο φαντασίας και προκατάληψης. Θεωρούμε ότι για τον άνθρωπο έχουν έγκυρη γνώμη οι πάντες: οι πολιτικοί στοχαστές, οι φανατικοί ιδεολόγοι, οι λάτρεις της εξουσίας κι αποκλείσαμε αυθαίρετα τους αγίους. Γι’ αυτούς δεν θέλουμε να γίνεται κουβέντα. Σα να μη μας αγάπησαν, σαν να μην έφτασαν στο πιο υψηλό επίπεδο που έχουν φτάσει οι άνθρωποι επί της γης. Αυτούς αρνούμαστε να τους ακούσουμε, η δημοκρατία μας δεν τους αντέχει!

Εφ’ όσον εκείνοι πέτυχαν αυτό που εμείς αναζητάμε, πώς είναι δυνατόν να τους απορρίψουμε και να τους καταφρονήσουμε; Αντίθετα, δεν θα ήταν λογικότερο να διδαχτούμε από αυτούς; Η αντίληψη που έχει ένας μέσος άνθρωπος για τον άγιο αναχωρητή είναι ότι πρόκειται για ένα φανατικό άτομο, που από φανατική προσκόλληση στις ιδέες του απαρνιέται όλες τις γήινες χαρές και υποχρεώσεις, ακρωτηριάζοντας πολλές πλευρές της φύσης του. Έτσι φαντάζονται πως ο άγιος είναι ένα εξαιρετικά περιορισμένο και αντιφατικό ανθρώπινο πλάσμα, το οποίο βρίσκεται συνεχώς, σε πάλη με τον εαυτό του.

Το ουσιώδες στην στάση του μοναχού αναχωρητή δεν είναι η απάρνηση του κόσμου, όσο η προσέγγιση του Θεού, η θέληση του συσχετισμού μαζί Του, μέχρι την ολοκληρωτική ταύτιση μαζί Του. Ο άνθρωπος για να αλλάξει πρέπει να συνδυαστεί με τον Θεό και να ξαναγεννηθεί άνωθεν. Αυτό συμβαίνει γιατί ο άνθρωπος δεν έχει τα υλικά της μεταλλαγής του. Ο Θεός τα έχει. Μόνο από τον Θεό, ο άνθρωπος μπορεί να λάβει τον Άρτο τον επιούσιο για να τραφεί και να αναπτυχθεί. Χωρίς την εγγύτητα του Θεού υπάρχει η πείνα και η δίψα της ψυχής που δεν καλύπτεται με τίποτα..


Από το βιβλίο Ποιος είμαι εγώ, εκδ. Αρμός.


Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Πατρο-Κοσμάς ο Αιτωλός: ο Άγιος των σκλάβων


Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός αποκαλείται και άγιος των σκλάβων γιατί είναι ο άγιος που στήριξε τον Ελληνισμό κατά τη διάρκεια πολύ δύσκολων ιστορικών στιγμών του, όπως κατά τη ζοφερή περίοδο της Τουρκοκρατίας. Στάθηκε ακούραστος εργάτης της ελευθερίας του έθνους μας από την κυριαρχία των Οθωμανών σε πνευματικό επίπεδο, διαβλέποντας την ελευθερία που ερχόταν.

Γεννήθηκε το 1714 στο Μέγα Δένδρο Αιτωλίας και απαγχονίστηκε από τους Τούρκους στις 24 Αυγούστου 1779 στο Κολικόντασι της Β. Ηπείρου. Προστάτεψε τον Ελληνισμό από τον εξισλαμισμό και εξαιτίας της αγραμματοσύνης των Ελλήνων, εκείνο τον καιρό, δίδαξε με απλό τρόπο τις Αλήθειες της Πίστης μας. Με τη βοήθεια του Θεού, δίδαξε σε πόλεις και χωριά από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τη Βόρειο Ήπειρο και από τη Βόρειο Ήπειρο μέχρι τις Κυκλάδες.

Διδάχτηκε άριστα, την ελληνική γλώσσα από μοναχούς στη Ρούμελη και στη συνέχεια στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους. Είναι ο σπουδαιότερος διδάσκαλος του νεώτερου Ελληνισμού και οφείλουμε πολλά στην Εθνεγερσία μας το 1821.  Ίδρυσε πολλά σχολεία, ώστε τα μικρά Ελληνόπουλα να έχουν κατά Χριστόν, παιδεία. Μίλησε για την αξία της Ελληνικής γλώσσας, ζητούσε να μαθαίνουν τα μικρά παιδιά την αρχαία ελληνική γλώσσα για να καταλαβαίνουν τα βαθιά νοήματα της πίστης μας και ήταν κατά της μεταγλώτισης στην καθομιλουμένη, της Θείας Λειτουργίας. Επίσης δίδαξε για την ισότητα ανδρών και γυναικών και καταδίκαζε τη βία εις βάρος των γυναικών.

Το σπουδαιότερο όμως είναι πως κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, μίλησε για Ελπίδα και Ελευθερία στους σκλαβωμένους Έλληνες, αναπτερώνοντας το ηθικό τους. Συνεπώς ακόμη και σήμερα που βιώνουμε την περιβόητη « κρίση » δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, αλλά να ελπίζουμε για το καλύτερο, πάντα με τη βοήθεια του Θεού.


                                                                             Πηγήwww.imp.gr 

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ..


« Η ώρα που περνάς τώρα, ο άνθρωπος που συναντάς τώρα κι εδώ, το έργο με το οποίο είσαι απασχολημένος αυτή εδώ τη στιγμή, αυτά είναι πάντοτε τα πιο σημαντικά σ’ ολόκληρη τη ζωή σου.. » .

Αυτά τα λόγια ανήκουν στον μεγάλο Ρώσο θεολόγο, Paul Evdokimov ( 1901 - 1970 ), σχετικά με την συνεχή πνευματική επαγρύπνηση, στην οποία καλείται να βρίσκεται ο καθένας από μας. Ναι..επαγρύπνηση διαρκώς..αυτό απαιτείται..είναι δύσκολο, υπάρχουν συνεχείς πτώσεις πνευματικές, μα αυτήν ακριβώς την προσπάθεια θέλει να δει ο Θεός, εκ μέρους μας και τότε μυστικά και πλουσιοπάροχα μας χορηγεί τη Χάρη Του, χωρίς την οποία δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα.

Σε αυτήν την προσπάθειά μας ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος, το πάθος της υπερηφάνειας, που φωλιάζει στην ψυχή μας και δεν το έχουμε καταλάβει καν, θεωρούμε πως όλοι οι άλλοι, γύρω μας είναι άρρωστοι πνευματικά, εκτός από μας. Πώς εκδηλώνεται το συγκεκριμένο πάθος; Μέσω του σώματός μας, των κινήσεών μας. Πιο συγκεκριμένα, στο βιβλίο Ο Αββάς Κασσιανός, συνομιλίες με τους Πατέρες της Ερήμου, αναφέρονται τα εξής:  «...όταν κάποιος διακατέχεται από την υπερηφάνεια υψώνει τη φωνή του ή κρατά πικρόχολη σιωπή. Αυτή εξωθεί τον άνθρωπο να γελά δυνατά και ασυγκράτητα, κάνει τις θλίψεις μας βαριές και παράλογες, τις απαντήσεις μας απότομες, τις συζητήσεις μας επιπόλαιες, το λόγο μας κούφιο και χωρίς σοβαρότητα.

Αυτή μας καθιστά ανυπόμονους, ανελεήμονες, έτοιμους να προσβάλλουμε τους άλλους, ολιγόψυχους προς αυτούς που υπομένουμε, διστακτικούς στην υπακοή – εκτός αν πρόκειται για κάτι που είναι σύμφωνο με τις επιθυμίες μας – άκαμπτους στις συμβουλές των άλλων, αδύναμους όταν πρέπει να νεκρώσουμε τα δικά μας θελήματα, ανυποχώρητους στα θελήματα των άλλων, επίμονους στην επιβολή του θελήματός μας και αρνητικούς στο να αποδεχτούμε τις απόψεις των άλλων. Έτσι καταλήγουμε να μην μπορούμε πλέον να δεχτούμε σωτήριες συμβουλές και έχουμε πάντα περισσότερη εμπιστοσύνη στη δική μας κρίση, παρά στη διάκριση των Γερόντων μας ». [...]

Σε όλα τα παραπάνω σίγουρα συναντήσαμε τον εαυτό μας. Πώς μπορώ όμως να αντιμετωπίσω την υπερηφάνεια; Υπάρχει λύση: « Ο φόβος Θεού και η ταπείνωση ». Όταν γνωρίζω πως ο Θεός γνωρίζει τα πάντα για μένα και τα πιο κρυφά σημεία της καρδιάς μου, όταν γνωρίζει πως θα κάνω το λάθος πριν το κάνω..τότε δεν θα το κάνω. Ο φόβος Θεού, όταν έλθει στο μυαλό μου είναι ικανός να σταματήσει κάθε λογισμό ανταπόκρισης στο κακό. Αυτό που πάω να κάνω..αρέσει στο Θεό;; Η απάντηση έρχεται μυστικά, μέσα μας και την αναγνωρίζουμε αμέσως και αντιλαμβανόμαστε τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι.. Άλλωστε ο Θεός λέει, μέσω του Προφήτη Ησαΐα: « Σε ποιον άλλο θα ρίξω το σπλαχνικό βλέμμα μου, παρά σ’ εκείνον που είναι ταπεινός και ήσυχος και τρέμει τους λόγους μου; ». ( Ησ. 66,2 ).



Αποσπάσματα από το βιβλίο Ο Αββάς Κασσιανός, Συνομιλίες με τους Πατέρες της ερήμου, τ. β΄, εκδ. «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ», Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα



Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ « ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ ».

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ

Κατά το έτος 980 επί της βασιλείας Βασιλείου και Κωνσταντίνου, των Πορφυρογέννητων, έγινε στο Άγιον Όρος το ακόλουθο θαύμα:

Στην Σκήτη ( που βρίσκεται στις Καρυές, στην τοποθεσία της Ιεράς Μονής του Παντοκράτορος ) του Πρωτάτου, εκεί κοντά βρίσκεται ένα μεγάλο κοίλωμα, στο οποίο έχουν οικοδομηθεί διάφορα κελιά. Σ’ ένα απ’ αυτά, το οποίο έχει ανεγερθεί προς τιμή της Κυρίας Θεοτόκου, κατοικούσε ένας ενάρετος, ηλικιωμένος ιερομόναχος με τον υποτακτικό του.

Ο ηλικιωμένος μοναχός πήγε, όπως συνήθιζε στην αγρυπνία, την Κυριακή, η οποία τελούνταν στον Ιερό Ναό της Σκήτης του Πρωτάτου και άφησε τον υποτακτικό του στο κελί, με την εντολή να μείνει άγρυπνος και να προσεύχεται. Κατά τη διάρκεια της νύχτας κάποιος χτύπησε την πόρτα του κελιού. Ο υποτακτικός άνοιξε. Ήταν ένας μοναχός, άγνωστος στον υποτακτικό. Διανυκτέρευσε εκεί στο κελί και νωρίς το πρωί έψαλλαν και οι δύο τον όρθρο.

Όταν έφτασαν στην ένατη ωδή και άρχισαν να ψάλλουν τον αρχαίο ύμνο « Την τιμιωτέραν των χερουβείμ…», ο ξένος μοναχός άρχισε να ψάλλει άλλη ωδή: « Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των σεραφείμ την αδιαφθόρως Θεόν λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν ». Ο υποτακτικός μοναχός είπε στον άγνωστο μοναχό πως άρχιζαν τον ύμνο από το Την τιμιωτέραν, πως το « άξιον εστίν » δεν το γνώριζαν και του ζήτησε να τον γράψει σε ένα χαρτί αλλά επειδή δεν είχε χαρτί του έφερε μιαν πλάκα, πάνω στην οποία ο άγνωστος μοναχός χάραξε απαλά τον ύμνο, σα να χάραζε σε πηλό. Έδωσε εντολή στον υποτακτικό, πάντα, έτσι να ξεκινάει ο ψαλμός προς τη Θεοτόκο και μόλις είπε αυτά στον υποτακτικό, εξαφανίστηκε!

Τότε ο υποτακτικός κατάλαβε πως επρόκειτο για άγγελο Κυρίου.. Αργότερα επέστρεψε στο κελί ο γέροντας , στον οποίο διηγήθηκε τα γεγονότα. Ο γέροντας  με τη σειρά του, ανέφερε ό, τι έγινε, σε όλους τους Πατέρες, στο πρωτάτο, δείχνοντας ταυτοχρόνως και την πλάκα. Στη συνέχεια, οι Πατέρες του Αγίου Όρους πήγαν οι ίδιοι την πλάκα στον Πατριάρχη ( Νικόλαος ο Χρυσόβεργος ) και στον βασιλιά, στην Κωνσταντινούπολη. 

Από την εποχή εκείνη διεδόθη αυτός ο ύμνος σε όλη την Ορθοδοξία και η εικόνα της Παναγίας, μπροστά στην οποία ακούστηκε αυτός ο ψαλμός, μεταφέρθηκε από τους Πατέρες, από το κελί, στον ιερό Ναό του Πρωτάτου, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Το κελί πήρε την επωνυμία « Άξιον εστίν » και η τοποθεσία ονομάστηκε « Άδειν » , δηλαδή ψάλλειν.. Το θαύμα φαίνεται να έγινε στις 11 Ιουνίου, όπως αναγράφεται στο Μηναίον και θεωρείται πως ο άγγελος που εμφανίστηκε στον υποτακτικό ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.


Πηγή: www.imp.gr


Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Περί ταπεινοφροσύνης..

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ

Η αμμάς Θεοδώρα έλεγε : Ο άνθρωπος δεν σώζεται ούτε με την άσκηση, ούτε με την αγρυπνία και ούτε με χίλιους δυο άλλους κόπους, παρά μονάχα με τη γνήσια ταπεινοφροσύνη. Απόδειξη εκείνος ο αναχωρητής που είχε τη δύναμη να διώχνει από τους ανθρώπους τα δαιμόνια.

Τους ρωτούσε λοιπόν τους δαίμονες, τί είναι εκείνο που τους αναγκάζει να εγκαταλείψουν τον άνθρωπο: « Μήπως η νηστεία; ».
 Κι εκείνοι απαντούσαν: « Μα εμείς ούτε τρώμε, ούτε πίνουμε! ».
-   « Μήπως η αγρυπνία;».
 Κι εκείνοι απαντούσαν: « Μα εμείς δεν κοιμόμαστε! » . 
-   « Μήπως ο αναχωρητικός βίος; ».
 Κι εκείνοι απαντούσαν: « Εμείς πάντα κατοικούμε στις  ερημιές! ».
-  « Μα ποιο είναι τέλος πάντων εκείνο που σας διώχνει;; ».
Και απάντησαν: « Τίποτ’ άλλο δεν μας νικά, παρά μονάχα η ταπείνωση, είναι αυτή κατατροπώνει τη λεγεώνα μας..».




Από το βιβλίο του Π. Β. Πάσχου Γυναίκες της ερήμου Εκδ. Ακρίτας

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Ποτέ την Κυριακή..


Σήμερα για να επιτύχουμε μεγαλύτερη παραγωγικότητα, αλλάζουμε συχνά στους εργαζόμενους πόστο (ευελιξία) ή τόπο εργασίας (κινητικότητα). Ξεχνάμε ότι μια δουλειά δεν είναι μόνο ένα αφηρημένο καθήκον που πρέπει να επιτελεστεί, αλλά κι ένα ζωντανό περιβάλλον, φτιαγμένο από ανθρώπινες σχέσεις, κοινές ιεροτελεστίες, υποχρεώσεις και απαγορεύσεις.

Ο «καλός υπάλληλος» που θα προαχθεί είναι αυτός που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη βάρδια του για να συμμετάσχει σε επείγουσες συνεδριάσεις και τα Σαββατοκύριακά του για να ετοιμάσει τους φακέλους της επόμενης. Η οικογενειακή του ζωή επηρεάζεται αρνητικά. Οι γονείς, κυρίως ο πατέρας, όταν δουλεύουν σε υπεύθυνες θέσεις, δεν βλέπουν πια τα παιδιά τους παρά μόνο το πρωινό της Κυριακής.

Η Κυριακάτικη αργία καθιερώθηκε με το Διάταγμα των Μεδιολάνων ( 313 μ.Χ. ) από τον Μ. Κωνσταντίνο. Ήταν και είναι μία απόφαση κεφαλαιώδους σημασίας για πολλούς λόγους. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια ( δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να τη χαρακτηρίσουμε, μανιώδη.. ) να καταργηθεί η αργία της Κυριακής στη χώρα μας, στο όνομα της ανάπτυξης της οικονομίας και της ανταγωνιστικότητας του εμπορίου.

Οι λόγοι για τους οποίους δεν πρέπει να καταργηθεί η Κυριακάτικη αργία έχουν αναλυθεί διεξοδικά. Την μεγαλύτερη σημασία έχουν τα λόγια των αγίων μας και των Γερόντων και Πατέρων που επιμένουν στη διατήρησή της πρωτίστως για λόγους πνευματικούς.

Ο όσιος Σεραφείμ από το Ζέλι Λοκρίδας που ασκήτεψε στα αγιασμένα χώματα των Μοναστηριών του Ν. Βοιωτίας ήταν απόλυτος και ξεκάθαρος σε αυτό το ζήτημα. Ένα Σάββατο, οι μοναχοί έσπειραν ένα κομμάτι ενός χωραφιού, μετά την εσπερινή ακολουθία.. Ο όσιος δεν θεωρούσε ευλογημένο τον καρπό της Κυριακής και διέταξε να βάλουν φωτιά το χωράφι, όταν αυτό καρποφόρησε. Έτσι κι έγινε. Αλλά η φωτιά έκαψε μόνον το κομμάτι εκείνο που δεν είχε ευλογία και είχε καλλιεργηθεί την Κυριακή και όχι όλο το χωράφι..


Βιβλιογραφία:
« Οι εσωτερικοί εχθροί της δημοκρατίας »,  εκδ. Πατάκη
Π.Σπυρίδων Βασιλάκος – Αθ.Καραπέτσας, « Στα μονοπάτια της αγάπης του Θεού », εκδ. Αρχονταρίκι